Eens in de zoveel jaren ben ik niet meer tevreden met mijn weblogs. En het is weer zover. Kan niet mijn foto’s plaatsen zoals ik het wil, en mijn teksten ook niet.

Dus vanaf nu is dit mijn nieuwe weblog.

Jes heeft opeens weer een klit. Elke ochtend kam ik hem maar opeens zit er toch weer zo’n mormel.

Dus kammen en trekken tot hij begint te protesteren. Dan laat ik hem met rust en de volgende ochtend ga ik verder net zolang hij eruit is.

Vanochtend weer kammen en trekken en hij protesteren. Als ik dan ophou hou ik de kam op en dan geeft hij er een flinke pets tegen met zijn poot om zich even af te reageren. Maar vanochtend wilde hij verder gaan en voordat ik kon terugtrekken wilde hij eens flink bijten in het ding.

Auw, dat was niet zo’n heel goed idee, dat was een heel perplex bekkie dat hij trok.

Ga je echt weg vrouwtje?

Jullie hebben eten gehad, lekker blikje Gourmet, dus kunnen er even tegen. Hooguit voor 4 uurtjes, moet kunnen.

Als ik wegga is het altijd alsof ik niet meer terugkom zo kijken ze. Maar wel lekker met volle buikjes en met elkaar.

Vooral Quarius mist Ruby heel erg, liep in het begin erg te zoeken en loopt nu vaak te blxe8ren omdat hij haar niet meer kan plagen. Maar het voorjaar is er en de zomer komt eraan, hij is lekker veel op het balkon, dus komt allemaal goed met meneertje.

Soms loopt het allemaal niet zo lekker.

En dan valt een weblog even stil.

Ik hoop er weer wat leven in te kunnen blazen, hoewel 2 katten toch iets minder stof tot bloggen geven dan 3.

Ik weet het, veel Ruby. Ik had een filmpje van kort geleden waar ze zo mooi was. Met heel veel moeite heb ik er een fragment uit kunnen halen.

Mis je, meis.

De laatste dagen is het heel stil in huis. Ruby vroeg ontzettend veel aandacht, qua eten als gewoon aandacht en bij mij willen zijn en lopen schreeuwen als dat allemaal niet in orde was volgens haar.

De andere twee zijn heel stil en liggen alleen maar te slapen. En ik ben al die dagen thuis geweest, veel gewerkt want ik had een grote achterstand op mijn werk die ik thuis aan het wegwerken was.

Gisteravond voor het eerst eruit geweest naar een verjaardag. Toen ik ‘s avonds thuis werd gebracht sneeuwde het al en was het behoorlijk glad. Op de galerij lag ook allemaal sneeuw en de wind was snijdend koud. Dus vlug naar binnen, Jes stond als gewoonlijk tegen het glas van de tussendeur te krabben.

Ik deed de tussendeur open en Jes meteen naar de keuken. Maar toen sloeg het toe: Ruby was altijd, hoe klein ze in verhouding met Jes was, altijd de eerste die door de deur kwam. En nu was ze er niet. Het was net of ik op dat moment pas besefte dat ze er niet meer is. Dat die eigenwijze poes niet meer dit huis beheerst en dat alles anders is geworden.

Wat mis ik haar.

Ruby is ingeslapen.

Ze was ziek, haar hartje pompte als een gek in het rond. Maar ze deed gewoon nog haar ding: eten, veel, Jesse intimideren, rennen. Ze was de laatste tijd ontzettend aanhankelijk, niks voor haar, steeds bij me liggen en knuffelen op haar manier.

Gistermiddag opeens bleef ze schreeuwen en ben ik naar het dierenziekenhuis gegaan en is ze ingeslapen.

Wat zal ik die rare, idiote, dominante, gekke poes missen.

Haar laatste foto van een paar dagen geleden.

Aanvulling: de dag erna belde ik mijn eigen dierenartsassistente en volgens haar heeft ze waarschijnlijk een hersenbloeding gehad. Toen we alles doornamen is dat wel bijna zeker. Wat ben ik blij dat ik meteen naar de dierenarts gegaan ben met haar, zeker met het slechte weer van vandaag. Mijn eigen dierenarts kon niet eens naar zijn praktijk komen.

Zo’n maand geleden werd ik gebeld door Albert Heijn: de bezorger stond voor de deur en er wordt niet opgengedaan.

Bel kapot. Bellen naar de woningbouwvereniging Ymere. Ze zouden er aan gaan werken. Ik nog van ja de maand december is het helemaal lastig als de bel het niet doet.

Elke week als Albert kwam: weer geen bel. Weer bellen naar de woningbouw, ze waren er mee bezig. Monteur belde dat hij zou komen, kwam niet. Monteur gebeld: hij was anders ingedeeld.

Vier weken van ellende:

• bezorging Albert (kreeg 2x mensen op bezoek dus extra bestellingen), heb maar mijn telefoonnummer doorgegeven
• fietskoerier van mijn werk, daar hebben ze ook maar mijn telefoonnummer aan gegeven
• kreeg nieuwe computer met installateur die spullen moest halen, moest ook eerst telefonisch vertellen als hij eraan kwam
• bezoek dat eerst telefonisch moest aankondigen dat ze voor de deur staan
• mijn kerstpakket van kantoor wat nu ergens op een postkantoor staat
• eten besteld en restaurant bellen dat de bezorger even telefonisch moet aangeven dat hij voor de deur staat
• etc.

Boos word je dan. En maar bellen met de woningbouwv. Op gegeven moment wordt zo’n dame dan nog giftig van ja mevrouw dat heeft u al verteld. En ik: ja jullie hebben mij al 3 keer verteld dat er een monteur komt. Heb ze bedolven onder de mails. En ja hoor, vandaag (na een maand) een monteur: ja, het kan natuurlijk ook uw bel zijn. Nee, want op de galerij doet hij het wel dus bel is niet kapot. Hij naar beneden, wordt aangebeld: hij doet het weer, was een draadje los beneden.

En dan krijg ik gisteren een brief dat ik nog wel een 59,00 euro extra moet overmaken aan servicekosten.

Sjonge, jonge, een minuutje werk waar je een maand op moet wachten.

Sinds kort kan ik bijna elke week een dag thuiswerken. Dat is echt fantastisch, zo lekker rustig en bovendien hoef ik niet een uur heen en een uur terug met het vreselijke ov in Amsterdam.

Maar het gaat wel onder scherp toezicht. Jesse houdt het allemaal in de gaten. Hij ligt echt de hele dag naast me, wat een heerlijk gezicht om daar naar te kijken als je met de boekhouding van je werk worstelt.